Ode diner op het Franse platteland

Je ouders, man, kinderen, broer, zus en goede vrienden. Stel je laat ze achter. Door die rotziekte. Een aula met een kille sfeer? Of liever een locatie waar jij je altijd het meest levendig voelde. Bijvoorbeeld op het Franse platteland. Een reis vol herinneringen. En rode wijn.

Roos leefde. Niemand leefde zoals zij. Haar ouders en vrienden hebben een landhuis gehuurd en iedereen uitgenodigd. Lange tafels met de favoriete gerechten van Roos. Na de speech van haar moeder speelt cellist Ivan de playlist van Roos’ leven. De hele avond wordt er gepraat over alles dat Roos Roos maakte. De hele sfeer ademt haar leven. Ode aan Roos.

In besloten kring is Roos begraven, in haar eigen woonplaats, vlakbij haar man en kinderen. Daarna zijn haar dierbaren vertrokken naar Frankrijk. Een prachtig landhuis. Alles tot in de puntjes geregeld door de uitplanner. Alle herinneringen, foto’s en films worden tijdens het diner gedeeld. Gelach, gemis, gehuil. Armen om elkaar. Haar lievelingsmuziek, haar favoriete eten. Haar fijne plek. Dankbaar.

Er is leven voor de dood. Een leven dat het waard was om geleefd te worden. Het leven van Roos.